سیروس شاملو

حرف ما این بود

این حرف حقیقت دارد که انقلاب ایران سی سال پیش به کمک دولتهای صنعتی غرب به سرقت رفت. سازمان اطلاعات و امنیت ساواک بدون دخالت دست و بدون این که خونی از دماغ کسی ریخته شود توسط متخصصان گاندیستی ِ رفرم و جابجایی مثل ژنرال هویزر بدون خشونت به سازمان جدیدی تغییر نام داد و ارتش به همان صورت سابق باقی ماند. دولت فرانسه نقش عمده ای در بازسازی دولت در ایران بعهده داشت زیرا همه ی دولت های جهان در انقلابها از تنها چیزی که می ترسند آنارشیزم و فراگیر شدن  ِ فریادهای آزادی و استحقاق فرد در اجتماع جهانی است همین جهانی که سیستم های پوسیده و مزدورساز ِ معاصر به آن  پابند زده است. آن سالها حرف ما این بود و از پس قرون برای این حرف به حجت های تازه ای  نیز رسیده ایم. 

یک حرف!

کسی که آزادی را چو جویباری همیشه خروشان نشناسد و در میانه ی راه رای در توقف آن دهد چیزی عقیم و ناقص الخلقه به آینده تحویل داده است. چون  آزادی نیازی درصدی و کیله ای نیست. از قیف تنگ اش وارد می شوی و درافق های بی کرانی شلنگ و تخته خواهی زد به همین دلیل بسته بندی شدن در ایدئولوژی های مردم فریب این جویبار مالامال از استحقاق بشری را به تالابی بوناک و عفن تبدیل خواهد کرد.

هیچ مدلی و هیچ نظامی سیاسی اجتماعی در حال حاضر نمی تواند به آزادی و ارزش بشریت پاسخ دهد پس برای آن اگر و مگر و چوب خط  محدودیت اختراع می کند و نانخورها را به جان حذفی ها خواهد انداخت.