بخشی از یک مصاحبه ی سفارشی
آقای فراهانی، سال هاست که شاهد رخوتی در تئاتر ايران بوديم و در تئاتر جو پيشکسوت گرائی حاکم بود و مردم هم به همان نسبت مشعوفی به نام هنر تئاتر نمی شناختند و در مجموع تئاتر مطرح نبود، ولی اکنون شاهد رونقی
بی سابقه در عرصه ی تئاتر کشور هستيم، علت اين شکوفائی در چی هست؟
بهزاد فراهانی- جنبش دموکراتيک ايران، يک پديده ی عميق مردمی ست که من فکر نمی کنم بشود به اين راحتی اين جنبش را سد کرد و احيانا زيادی رهايش کرد. اين جنبش از قلب مردم آغاز شده است، گر چه پر از فراز و نشيب است ولی ادامه دار است، من ياد بيتی از مهرداد اوستا افتادم که می گفت:
باله از کوهسار سی دامان دشت
کاروان در کاروان آيد همی
خواننده در مورد این دروغ و دلنگ ها حتما نظر دهد که لااقل در این فضای ضد دموکراتیک منعکس اش کنم که تعفن این نوع دموکراسی و بخور بخور در حال حاضر عالمگیر شده است!!
مخصوصا به بخش ( این دموکراسی را نمی توان سد کرد و نمی توان زیادی رهایش کرد!!) توجه فرمایید و این هم شانسی است که در ایران نوع جدیدی از دموکراسی هم توسط دلالان عشق ملی کشف شد که در آن هم آزادی هست هم بگیر و ببند و توقیف ِ اساسی!
