در ادبیات و هنر
انار خشک تشته گی
می غلطد به چهره ی سنگ
سنگی که می گدازد بر آن کودک و رود
- کجاست لبخندی که بگویم امید کو ـ
شهری انباشته از آهن و دود
پنهان به خارپشته ی راه
پرنده ی بوران
می گوید به ماه قهوه ای:
ـ کجاست آسمانی که بگویم آواز کو ـ
عمری من هم چو یونس به سینه ی ماهی در ون شدم
کو هم تلاطمی که بگویم:
ـ ره نوزایی ام کجاست
| پنجشنبه 30 آذر1385 ساعت: 23:53 | توسط:نازيست | |||
| سيروس خان آيا میدانی در زبان فارسی اساسا كلمه شكاننده وجود ندارد و دارای هيچ معنا و مفهومی در اين زبان نيست؟ آيا میدانی «شكننده» از ريشه مصدر شكستن يعنی «شكن» به اضافه پسوند اسم فاعلساز «ـ نده» ساخته شده، پس شكننده اسم فاعل است و يعنی كسی يا چيزی كه چيزی ديگر را میشكند؟ در فارسی اين واژه را به معنی ترد و ظريف هم بهكار میبرند و البته هيچ نيازی هم به اختراع كلمهای مثل شكاننده نيست. با اين حساب فكر میكنم بد نباشد اول زبان فارسی را ياد بگيريد (دستكم مقدماتش را)، بعد درباره شعر و شاعرانش اظهار نظر كنيد. با اين كامايی هم كه بين اشك و سرخگون گذاشتهای، نشان دادی كه هيچ دركی از شعر و موسيقی كلام نداری. لطف كنيد و از اين به بعد در شعر شاملو دست نبريد. | ||||
| وب سایت پست الکترونیک | ||||
| یادداشتی از فلورانس | ||||
