انار
خاک ِ کمحافظه
بعید می دانم به یاد آورده باشد
بوسههای ِ بزاقی
انار ترش وسوسه
میخواست.
پریای کاغذ
بر حریر ِ رویای ِ باد
چند ستاره میزد.
آدمها
چقدر
عاشقانه بودند.
شب ِ بیخبر اما
به شوم ِ ماه عریان دید
هیبت لرزان مرگی
که در کوچه
به پشیزی ِ پولک ِ خیرات خو کرده است.
کاکل خونین پرندهخوابی پا و پرشکسته
در فلق ِ گره خوردهی ِ : ( باورمیکنم)
انگیزهای برای عاشق ماندن
به قامت ِ شنریزکی در این خواب قناری
به ساعت شرقی 
همین حباب ِ رویا
این عمر
میان دو تاریکی.
حقیقتی دایم در طپشی موقت
زندهگی
ساعتی بی کوک در حجای بلند آفتاب
زندهگی
ساده آدمی در بیکرانی ِ شعر منکسر
مکثی بر هستی
مکثی
توقفی
تصویری
برای گشودن سرفصلی.
■
هم
تاب ِ محضی چنین مختصر
خاکستر ِ جان سوخت
هم
بوم پرتابی به کوچه
طرح اناری رنگپریده داشت!
