سیروس شاملو

رسوایی اخلاقی بی سابقه در دانشگاه زنجان ژوئن 15, 2008

Posted by اوس پیمان in اجتماعی, حسن مددی, حوادث, زنان, فیلم دانشگاه زنجان.
Tags: فساد اخلاقی, معاون دانشگاه زنجان, تجاوز, تعرض به دانشجوی دختر, حسن مددی, دانشگاه زنجان
trackback

خاطرات افتخار آمیز ایرانی

حدود یک سال نمایش " همچون کوچه ای بی انتها " را تمرین کردیم. اجرا  در تاریخ نمایش ثبت شده است  اما گذشته از این افتخارات آبکی و  ایده ای که به رئیس تئاتر دادیم و آن نان خوردن از طریق دفاع از سیاهان بود! 

‌ذهن من هرگز فجایع پیرامونی این هنر بیمقدار ملی را از یاد نمی برد . ساعت هشت شب توالت های پارک دانشجو را که می بستند هزاران معتاد می آمدند زیر پله های سالن چهار سو می شاشیدند و صبح ما در آن دریاچه ی ادرار  تمرین می کردیم. هنوز بعد از ده بیست سال بوی اوره و گاز امونیاک همراه با تعفن اندیشه ی دلسوزان  باسمه ای ش را  در تاروپود این هنر ملی  منعکس می بینم.

چیزی تغییر نکرده  تنها ادرار در زیر موزائیک ها یش به شوره نشسته است.

امروز  روز جهانی تئاتر است. روز جهانی تئاتری که بعد از یک سال تمرین هنگام اجرای اول حیوان زشت رخساری از میان تماشاگران بر می خیزد و با صدای بلند در تلفن همراهش دستور توقیف می دهد و اموال نمایش را هم مصادره می فرماید.

روز جهانی تئاتری است که ریاست ملی اش برای این که سرتان را نبرند بی کارتان می کند تا نجاتتان دهد!

روز جهانی تئاتری که همواره گوشت قربانی ِ دلالان بین المللی و اتاق بازرگانی نفت فروشان است.

روز جهانی تئاتری است که در آن به تنها چیزی که نیاز نیست دانش و آموختن است.

روز جهانی تئاتری که لابراتوارهای کبره بسته اش نکبت فرهنگی ست و دفاترش محل تل انبار ِ قیمه و قرمه سبزی و رد و بدل هدایای وزارت امور خارجه ای.

این روز جهانی متعلق به همان کسانی ست که همواره عدوی هنر بوده اند.

این جشن بر آنان و این سوک بر ما مبارک باد.

آنتی گلوبالیست ­ها چه می ­خواهند:

آنتی ­گلوبالیست­ها یا باصطلاح ِ گلوبالیست­ها ( مخالفان جهانی ­شدن! ) در واقع مخالف جهانی شدن نیستند بلکه این نوع جهانی شدن را جهانی شدن نمی دانند.

پرسش نخست -

این چه نوع جهانی شدن است که صرفا در واردات و صادرات برخی آت­آشغال ته مانده­ی کارخانجات معنا پیدا کرده است؟

پرسش دوم –

این په نوع جهانی شدن است که ارزش پولی ملت­ها برابر نیست و همواره  فقیر فقیرتر و ثروتمند  فربه تر می شود ؟

پرسش سوم –

این چه نوع جهانی شدن است که مزد کار و عرق ریخت انسانها برابر نیست؟

پرسش چهارم –

این چه نوع جهانی شدن است که برخی کشورها مقروض هستند و برخی وام دهنده!!

پرسش پنجم –

این چه نوع جهانی شدن است که برخی می نویسند و بسیاری عمل می­کنند!

پرسش سوزان –

آقایان .  ما را مسخره کرده ­اید یا خودتان را !!

غلوم تکثیری و سقوط ِ سیمنمای ملی !

مدیدی است در این فکر بودم که با این نوع آلوده ی زیست محیطی که پدیده ی ظاهرا ملی ِ سیمنمای فارسی نامیده شده چه باید کرد. این هنر شماره هفت که بنیادش را بر آلوده گی ذهنی ِ تماشاگر ِ مبتذل پی ریزی کرده است سالهاست بر تم های غیر فرهنگی جامعه پرگار می زند.

دختر دم بختی است که قرار است ازدواج کند و به خارجه برود تا خوشبخت شود

پدری است که سعی می کند سنت های فامیلی را حفظ کند. جامعه ای است که دوست دارد گران ترین موبایل و آنچنانی ترین  ویلای بزرگ با کلفت و نوکر داشته باشد. ملتی است که برای یک اتومبیل تُک مدادی ِ رینگ نقره ای  و خرید مفصل از سوپر دریانی خواب راحت ندارد. مادری است که مثل سمندر آبی منتظر ساییدن کله قند روی سر عروس هزارداماد است. جامعه ای روستایی است که آرزوی بزرگش نشستن در تریا و رستوران مدرن است و چُسی آمدن کنار لیوان کافه گلاسه! فیلم درست کردن برای این تماشاگر کار سختی نیست. مشکل زمانی پیش می آید که این سینما به تماشاگری که از کوه و کمر گریخته و خوش را به شهر رسانده حالی کند این آرزوهای دست دومش  را باید بگذارد در ِ کوزه و تا دیر نشده به روستاهای متروک برگردد و دست از حماقتی که اکنون جهانی شده است برداد و بیش از این با گرفتن گاز پراید قسطی اش لایه اوزون را سوراخ نکند!

اما این سینما قرار است بماند چون این تماشاگر هنوز ماندنی است؟

چند روز پیش شخصتی به نام ( غلام تکثیری ) نظرم را عوض کرد. او که شغل اش تکثیر غیر قانونی تولیدات سینمایی است قول داده آنقدر این تولیدات باسمه ای و بنجُل را غیر قانونی تکثیر کند که تَق اقتصادی این سینمای ملی در آید!

نقد هنری سالها نتوانست این هیولای جهل را به زانو در آورد اما گویا این روزها ( غلام تکثیری ) دارد این نوع آلوده گی را ضربه فنی می کند.

در ادامه ی این راه اش آرزوی توفیق دارم!

رخت بربسته است آوا

و

امید پایان یافته تلقی شده است

اینک رَج ِ نمازبَران ِ هوا

استوار است بَر  استوای ِ استدلال ِ زمین .

روز مجالی نمی دهد

و

پیش آمد همچنان از پیش بینی

سبقت می جوید .

جنایت­کاران به مرگ طبیعی می میرند

]بی­گناهان به  رنج و شکنج [

نام اصلی­اش Michael Seifert میخائیل زایفرت است اما هر که از اردوگاه شهر Bolzano جان به­در برده او را به وحشت و لکنت زبان “Misha” صدا می زند.

این آدمکش اردوگاه که به بهانه­ی نظامی در اردوگاه قربانی می­جست در سال 1924 در اوکراین به­دنیا آمد. بعد از جنگ دوم جهانی مثل هزاران جنایت­کار سراسر جهان در کشورهای دموکراتیک پناه گرفت ! درحالی که نجات یافته­گان اتاق­های گاز و خانواده­های قربانیان اردوگاه Bolzam همواره در تعقیب و جستجویش بودند تا این که هشت سال پیش یعنی سال 2000 عکاسی این جنایتکار را در حال خرید از سوپر مارکت شناسائی کرد و توسط  internet جهان را مطلع ساخت. Seifert از 1944 تا 1945 قتل­های فجیعی به انجام رساند و در همان سال از سوی دادگاه نظامی شهر Verona به حبس ابد محکوم شد و از لانه­ی امن اش در کانادا (ون کوور)  تو بخوان  قصر مجلل­اش ، به ایتالیا فراخوانده شد!!

او چهل سال در کشور کانادا به راحتی به کار اقتصادی و زندگی مرفه پرداخت! اینک دادگاه نظامی ایتالیا با فشارهای بی شمار مردمی به دولت کانادا عاقبت “Misha”  جنایت کار Bolzano را به چنگ آورد تا دوباره او را در قصری مجلل کنار مدیترانه به اعمال شاقه وادارد!! 

 دوستان نازی Misha یعنی همان کسانی که اعدام­هارا به  حبس ابد تبدیل می­کنند. این بار برآنند  حبس ابد را به صبحانه در تیفانی و رقص لامبادا تبدیل نمایند !

برخی از شاهکارهای Michal Seifert برای آگاهی خوانندگان تحریر می­شود که بدانید چه موجوداتی راست راست راه می روند و ککی به وجدانشان نمی افتد:

1-    فوریه 1945 سوزاندن یک زندانی جوان در دست شوئی

2-     همان سال مثل یک زندانی به ضرب سطری

3-    پایان ژانویه 1945 کشتن یک جوان 17ساله    بعد از 5 روز شکنجه

4-    20 ژانویه و 25 مارس کشتن یک جوان زندانی بعد از 3 روز گرسنه­گی و قتل زندانی دیگری به جرم دزدیدن نان.

5-    اول مارس 1945 تجاوز به یک زن حامله و سپس قتل او.

6-    در فاصله زمان 31 مارس و اول آوریل 1945 با وسیله تیزی شکم  Pezzutti  را درید و دل و رودهایش را بیرون ریخت

7-    مارس 1945 زندانی که قصد فرار داشت را آنقدر زیر مشت و لگد گرفت که او را کشت

8-    اواخر مارس و آغاز آوریل دو نفر را بعد از کتک زدن با کلت  به قتل رساند.

9-    اول فوریه 1945 انگشت های دست اش را داخل کاسه چشمان زندانی کرد و به خونریزی مغزی او را کشت.!

10 - 15 فوریه همان سال  جوان ایتالیایی را به ضرب چوبدست کشت

 11- نزدیک سال نو مسیحی 1944 بود که انسان دیگری را آنقدر بر زمین کشید که او را به قتل رساند.

جادارد “Misha” چهل سال راحت و پر افتخار از دموکراسی کانادا بهره­مند شود در حالی که در همین سالها بی­گناهان بسیاری چون مگسان دسته دسته خودکشی می کنند! و خوشحال اند  شانس می آورند عمرشان کوتاه است !

عدالت مفلوک.

منتظر مقاله بحث انگیز آینده باشید زیر عنوان :

Michael Seifert

تبسم جنایتکاران

رنج  بیگناهان

بگیر !  خواجه !  بگیر!

روان­شناسان البته در این جهان­بینی هم­عقیده نیستند که  هر چه فشار فرهنگی– اقتصادی بیشتر باشد به همان مقدار هم بی­احترامی اجتماعی افزایش خواهد یافت اما کم نیستند کسانی که اعتقاد دارند  فشارخاصیتی اوسمزی دارد و از هر جا اعمال کنی از جای دیگری بیرون خواهد زد.

 مثلا (گلاب به روی  مبارک) به شاشیدن ایرانیان غیور به  در و دیوار مستراح­های عمومی میان راه دقت بفرمایید حتا شواهدی می­توانند سوگند یاد کنند که نمونه­­های بسیاری از ریدن دستجمعی  ِ جماعت ِ کیانی در روشویی را هم  به ثبت رسانده­اند.

حال نیز متخصصین آسیب­های اجتماعی در تکاپو هستند بجای پاسخ به برخی رفتارهای پیچیده­ی جمعی صرفا به  این بخش ظریف فرهنگی پاسخ گویند که  چگونه ممکن است به آن ارتفاع بعید  رفت  و از آن مکان  به  برخی چیزها گفت: بگیر!

 نمونه­ی دیگر آن دیوان حافظ شیرازی به تصحیح  حشره­ای­ به نام کیاررستمی است و معلوم نیست ایشان چگونه و بر چه اساسی از آن ارتفاع  ملوکانه  به دیوان خواجه  رنگ و لعاب پراکنده­اند!

و از آن هم جالب­تر  سکوت سینه­چاکان شعر کلاسیک  و هوچیان کیان ملی­ست که برای دفاع از تمامیت ِ درزی  برای یک کلمه­ی احمد شاملو که به فردوسی گفت : < بالا چشمت ابروست>  قمه­های ناسیونالیستی را  در گردوخاک ِهوا چرخاندند اما برای  شاهکاری که این کیانی فیلم­ساز  روی دیوان خواجه از آن ارتفاع بعید مرحمت  فرموده است  لب از لبان ِ  چاله­دهانی  نمی­گشایند !

این فقره رنگ­آمیزی را نشر علمی مرتکب شده است.

شرح ِ تـه قهوه جوش

نمایش ته قهوه جوش زندگی محقق بزرگ سوئدی  Eric Hermelin را حکایت می کند. او بزرگترین گنجینه ی ادبیات فارسی را زمانی به سوئدی ترجمه کرد که سالها به جرم بدلباسی در تیمارستان نگهداری می شد! ادبیات سوئد علت را دائم الخمر بودن این محقق  عنوان کرده تا جلوی آبروریزی های احتمالی را بگیرد.

داستان نمایش  آن است که اریک هرملین در حال لرزش از شوک الکتریکی در رویاهایش 60 سال بعد را به یاد می آورد یعنی زمان معاصر را. در این زمان معاصر داوود کاتب محقق مهاجر هندوایرانی در داخل قهوه جوش 305 شهر لوند سوئد به تحقیقات اریک هرملین ادامه می دهد!

اریک هرملین با درست کردن یک طناب بلند سعی می کند داوود کاتب را از درون قهوه جوش نجات دهد و برای ادامه تحقیق ادبی اش در کشورهای دیکتاتوری پناه اش دهد!!!!!

ضمنا اریک هرملین با دزدیدن آچار فرانسه شیرهای اطمینان تیمارستان مدرن را می شکند و قهوه در قهوه جوش بالا می آید و شعرها را شناور می کند.

این نمایشنامه در ایتالیا آماده شد و بعد از تمرینات و صرف مخارج شخصی و هزینه های سنگین در ایتالیا و عقد و ابطال قراردادها و بازگشت به تهران معلوم شد کار توقیف شده است.

بخش تراژیک نمایش این است که اثر کسانی که بازبین این نمایش بودند از هم نیمکتی های دوره ی دانشکده ی من بودند. نام برخی از بازبین ها تا جائی که حافظه یاری می دهد چنین بوده است:

حمید سمندریان

فرین دخت زاهدی

امین تارخ

مجید اردلان

......

لازم به یادآوری ست که بعد از حذف این نمایشنامه از جشنواره قرار است ورسیون ایرانی آن یعنی ( ته چای قن پهلو) با رقص شکم  به اجرا در آید که در آن داوود کاتب یک پناهنده سوئدی به ایران را از کشور دیکتاتوری فراری می دهد تا در پناه دموقراصی به ادبیات اروتیک اش بپردازد!!!!!!!

دنیای هویجی ست نازنین.

 اینجا را هم بخوانید!

داوران دوران نابینایی